somewhere belong to me

มีหลายๆอย่างที่เราเคยตั้งเป้าหมายไว้ว่าอยากจะทำ แต่ปัจจัยที่ทำให้เราไม่ทำเพราะเรารู้สึกว่า "เราไม่เก่งพอ"

และด้วยความรู้สึกนั้น ทำให้เราเกิดความรู้สึกว่า "อยากเก่ง" เพิ่มขึ้นมา เพื่อที่จะได้ทำตามเป้าหมายได้

ความรู้สึกนั้นเอง ที่ทำให้เราพัฒนาตัวเองต่อไปได้ 

แต่คำว่า เก่ง  นั้นต้องแลกมาด้วยความพยายามมากมาย

ความใฝ่รู้ใฝ่ศึกษา การทำความเข้าใจ การฝึกฝน การขัดเกลาความคิด ทักษะ

ต้องใช้ทั้งแรงกายแรงใจเป็นอย่างมาก 

แน่นอนว่าผมก็เป็นคนหนึ่งที่อยากจะเก่ง อยากจะทำนู่นทำนี่ได้

แต่พอหลายๆครั้งที่เรารู้สึกว่าเราเก่งแล้ว เรามักจะเริ่มสูญเสียความรู้สึกว่าอยากเก่งนั้นไป

ซึ่งมันทำให้เราเริ่มไม่พัฒนาตัวเอง

อาจจะมีคำพระสอนไว้ว่า "จงพอใจในสิ่งที่ตนมี"

แต่ผมเชื่อว่า การที่เราไม่พอใจไม่ใช่สิ่งที่ผิด เพราะหากเรายังใฝ่หาที่จะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น
ย่อมดีกว่าปล่อยให้เป็นอย่างปัจจุบัน

หากเราพอใจในสภาพเป็นทุกข์ตอนนั้น ไม่พยายามหลุดพ้นจะพ้นทุกข์ได้อย่างไร
(เริ่มหลุดประเด็นไปหน่อย)

การที่มีหลายๆคนชมว่าเก่ง หลายครั้งทำให้เกิดความเหลิงใจว่า "เราเก่ง"
ซึ่งผมเองก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้น จนรู้สึกสูญเสียความอยากเก่งไป

อาจจะฟังดูไม่ค่อยดี
แต่ในช่วงเรียนต้องยอมรับว่าผมค่อนข้างจะทำงานได้ดีกว่ารอบข้าง จนรู้สึกว่าไม่รู้จะทำให้ดีกว่านี้ทำไม

ความใฝ่หาว่าอยากเก่งนั้นก็ลดลงไปตามกาลเวลา

แต่เอาเข้าจริงเราก็รู้ตัวอยู่ว่าเรานั้นไม่เก่งอะไรเมื่ออยู่ภายนอก งานของเพื่อนนอกคณะนั้นก็เห็นๆอยู่ว่าดีกว่าเรานัก

แต่จนแล้วจนรอด
ความรู้สึกว่า "อยากเก่ง" นั้นก็ยังคงอยู่
เพราะยังมีสิ่งที่อยากทำอีกมากมายที่ยังทำไม่ได้ เพราะว่าเรายัง"ไม่เก่งพอ"

แต่เราก็ดันขี้เกียจซะนี่สิ แย่จริงๆ... 

ผม "อยากเก่ง" ครับ